جام جم:از فحواي کلام پاره اي سياستمداران امريکايي چنين برمي آيد که انگاري چيزي از زبان کنايه و اشاره و استعاره حاليشان نيست.
اگر بالفرض رئيس جمهور کشور ما به آنها مي گويد: «ترمز قطار هسته اي ايران را دور انداخته ايم» ، «در ظاهر يا از منظور کنايي اين جمله سر درنياورده اند يا اين که درآورده اند ؛ ولي مصلحت ديدند که خودشان را به کوچه علي چپ بزنند.
توضيح نگارشي : البته اگر بفرماييم کوچه چپ اندر قيچي ، به ظاهر بهتر و به فرمايشات غلط آنها نزديک تر است. (حتما مستحضريد که فرمايشات کلا غلط است.)
ملاحظه بفرماييد خانم رايس ، وزير امور خارجه و هيزم کش جورج بوش آتش افروز بتازگي چه نطقي کرده است: «نيازي نيست ايران دنده عقب برود؛ بلکه کافي است دکمه توقف غني سازي را فشار دهد.»

توضيح نگرشي: حالا ديديد اينها زبان کنايه منايه حاليشان نيست؟ هرچه ما مي گوييم نر است ، مي گويند بدوش (از خانم رايس گرفته تا آقاي بوش). مي گوييم تحت هيچ فشاري از مواضع اصولي خود در جريان استفاده صلح آميز از انرژي هسته اي عقب نشيني نمي کنيم ، مي گويند دکمه توقف غني سازي را فشار دهيم.
يکي نيست از خانم رايس بپرسد: چگونه فشار دهيم؟ مگر فشار دادن دکمه الکي است؟ مگر حرفهاي ما مثل مواضع شما کلکي است؟... و پرسش هايي از اين قبيل! فلذاست که بر اثر همين کج فهمي هاي دولتمردان و دولتزنان امريکايي و عدم اعتماد و اطمينان به سياست هاي اعلام شده آنهاست که وقتي خانم رايس مي گويدکه مسير مذاکراتشان باز است و از ايران دعوت به مذاکره کردن مي کند ؛ دبير شوراي امنيت ملي ما يعني جناب آقاي دکتر لاريجاني نيز در پاسخ به ايشان اعلام مي کند که «امريکا براي مذاکره ، درخواست رسمي بدهد».
پيشنهاد ديپلماسي حقوقي: پيشنهاد مي شود که اين درخواست رسمي براي مذاکره ، پس از تنظيم از سوي کاخ سفيد و امضا به وسيله سياست پيشگان آن ، براي اعتبار بيشتر، در يک محضر اسناد رسمي بين المللي ، محض محکم کاري ، يک گواهي امضا هم براي آن گرفته شود.
و اما در حاشيه فشار دادن کليد توقف غني سازي به خانم کاندو ليزا رايس ضربه خورده از ايران ، براي اين که خاطرشان را از اين بابت راحت کنيم ، به زبان کنايه و استعاره که نه ، به زبان صريح و آشکار موزون و ريتميک دوباره اعلام مي کنيم:
ترانه کليدي: کليد گم گشته و در وانميشه / توقف در غني سازي نميشه